poniedziałek, lutego 28, 2005

INTENSYWNY CZAS ...

udaje sie teraz na zasluzony odpoczynek, to byl calkiem intensywny dzien, ostatni intensywny dzien, bardzo intensywnego miesiaca ... ten luty byl wyjatkowo MOCNY ... pod wieloma wzgledami. Smierci, wyzwolen,spokojnych i gwaltownych reakcji, pisania i pracy ... nowych rzeczy ... dzis nawet zastanawialam sie, czy moze odpadnie mi kolo ( bo bardzo w nim stuka) i czy to nie bedzie np. dzien ostatni .... tzn. nadal jeszcze sie nie skonczyl, ale nic nie wskazuje na ostateczne zakonczenia ... Ojciec zaszalal, ale to nie pierwszy raz, a ja moge byc tylko dumna z mojej reakcji na szalenstwo. Byla De Mellowska.

niedziela, lutego 27, 2005

niepokój

Czuje niepokoj i tym razem jest bardziej okreslony - ma zwiazek z sasiadka z gory ... od dluzszego czasu pije i z jej domu, tuz nad moja glowa dochodza paskudne odglosy ... dudnienie, walenie w podloge, pijackie pokrzykiwanie ... ogolnie dosc mrocznie. A ona sama wyglada jakby miala za chwile umrzec, taka malenka, skurczona .... straszliwa, nieporadna. To naprawde mila kobieta, na trzezwo ....
W kazdym razie siedze zmeczona "pod ta impreza" i tylko czekam az ktos znow przyjdzie i poprosi mnie o kase albo o kieliszek albo o nie wiadomo co ...
Na szczescie Tungus juz wrocil! Oby i Kaczor wrocil z Paryza, bede sie czula bezpieczniej ( znow dudnia na gorze!).
Dzis moja siostra pojechala do Krakowa, wraz z tata. Dobrze mi z nia bylo ...

czwartek, lutego 24, 2005

POZEGNANIE

Pozegnalysmy Wujcia ... ja Gocha, moja siostra, z ktora wlasnie pije ... i to jest bardzo piekne, bo moja siostra jest bardzi piekna i to BARDZO SIOSTRA i w takich chwilach konfrontacji ze smiercia ... najwieksza tajemnica to wlasnie sie liczy ...

I liczy sie cos jeszcze - ostatnia noc, ktora pozwolila mi dzisiaj nie plakac i to doswiadczenie ...

Ostatnia noc byla dobra i mocna i ... musialabym pisac jakies bardzo intymne rzeczy wiec tego nie zrobie.

Powiem tylko, sa rzeczy, ktore uwalnaija i tego wlasnie doswiadczylam. I jestem za to wdzieczna. I dzis slyszalam tyle o milosci, ktorej nie zniszcza nawet bardzo zle doswiadczenia .... bo ona jest i tyle ...

Wujcio ... roza, trabka, snieg ... i usmiech ... taki bardzo delikatny, na mojej twarzy .....
Wszystko co bylo, bylo dobre ... nawet smierc ... jakkkolwiek to zabrzmi.

Niech dobre Duchy beda z taba zawsze ... i ty badz ze mna, gdziekolwiek jestes, zawsze ....

środa, lutego 23, 2005

MEET JOHN - My friend from Boston Posted by Hello

Ostatnie chwile bezpracowej wolności

Obudziłam się przed 10:00, wiec wyjątkowo wcześnie, a chciałam odespać wszystkie przyszłe poranki, kiedy będę się zrywać. Nie będę MUSIAŁ się zrywać ale będę chciała, na tym polega różnica.

Wczorajszy wieczór spędziłam na rozmowie, z kimś ważnym i mądrym. Dzieli nas pokolenie a jednak potrafimy się POROZUMIEWAĆ. I dzieli nas jeszcze sporo “przeszłości”, do której dryfujemy myślą ... bo taka nasza natura.

Rozmawialiśmy o tym, że kiedy dziecko traci zabawkę, której wcale bardzo nie lubiło, nagle ta zabawka wydaje mu się najładniejsza, najbardziej upragniona ... I rozmawialiśmy o tym, że w życiu możemy mieć wielu przyjaciół ale ważna jest ta jedna , konkretna osoba, z którą dzieli się wszystko. I o tym, że zbawiać świat, jest pięknie ale że najpierw trzeba zająć się sobą, tak naprawdę.

Postanowiłam w związku z tym zdjąć z szyi świętego Benedykta ... patrona pisarzy ... I powiem tak – sztuko odejdź ... zostaw mnie normalnemu światu, bo trochę za dużo bierzesz w zamian. To znaczy, bierzesz w zamian wszystko, a zostawiasz bolączkę i gorączkę i malarię, z której nie można się wyzwolić ... Jesteś zaborcza, piękna, jesteś jak kobieta ... kobieta fatalna.

Chciałabym napisać doktorat o ludziach, którzy zabili się ... uprawiając sztukę ... albo, którzy zwariowali uprawiając sztukę.
Heavy burden – tak bym cię nazwała, z angielska.

Pomyślałam, że już w starożytności kobiety kochały i uprawiały inną sztukę : mianowicie podstępność. Podoba mi się.

Teraz czas na to, by dać sobie radę w normalnym-nienormalnym świecie, w którym od miesięcy nie funkcjonuję. On chce mnie z powrotem.
Więc to jednak nie jest tak, że jestem niechciana i bojaźliwa ? Ja ... bojaźliwa? He .... jestem jednym z odważniejszych ludzi .

wtorek, lutego 22, 2005

Kobieta nie może być sama



To znaczy może ... ale pod kilkoma warunkami: ma stałego kochanka, który traktuje ją cudnie ... choć tymczasowo, ma pracę – pasję, ma lat 20 ścia, jest zakonnicą ...
I to by było na tyle.

Tak więc jeśli jesteś kobieta powyżej 20, nie jesteś zakonnicą, nie masz stałego kochanka, który traktuje cię cudnie i nie masz pracy – pasji - jesteś skazana, choćbyś stawała na głowie na głęboką frustrację. I na bycie kuriozalną ...

A teraz pytanie, dlaczego nie umiemy być same i dlaczego wtedy wpadamy w łapy frustracji i nerwic?
Istnieje wiele legend i baśni – są w nich kobiety i są w nich mężczyźni i zawsze w tych baśniach i legendach te dwie tak odmienne istoty – odnajdują się i żyją razem, a nawet jeśli się gubią, to i tak w rezultacie ( baśnie i legendy zwykle kończą się dobrze) łączą się i tak trwają po wszech czasy.

Kobieta – konstrukcja silna, przewrotna, perpetum mobile ... esencja przyjmowalności. Niewypełniana musi umrzeć. Umrzeć wewnętrznie. Zapomina, że jest piękna, zapomina, że tyle może zrobić. Wydana na pastwę bycia niczyją, z poczuciem przemijalności, od którego nie sposób się odgrodzić.
Potrzebujemy dopełnienia, żeby móc prawdziwie żyć. Żeby się nie bać, żeby zaleczyć poczucie samotności. Świat wyciąga po nas ręce, a my wychodzimy z zasłoniętymi twarzami.
I te zasłony zdejmują nam mężczyźni, jeżeli są. To takie arabskie. Kobieta odsłania się naprawdę, nawet kobieta Zachodu - tylko przed swoim mężczyzną. I nawet jeśli przy nim również czuje się zagubiona, to bez niego – zagubienie to jest bezdenne.
Przyznać się do tego, to już wielkie coś. To powrót do źródeł, do legend, powrót do wilczej natury.
Zakochany człowiek podobno wcale się nie przeziębia, tak powiedział mi dziś lekarz rejonowy, na badaniu wstępnym.
Brak miłości to choroba, choroba na śmierć. Musicie nas kochać, bo wyginiecie, chłopcy.
Musicie nas kochać ...

poniedziałek, lutego 21, 2005

poem


Czuję się porysowana w środku i brudna
czuję się
jak wypluty kawałek gumy do żucia
czuję się nieobjęta troską
i jestem zła
bo nie mogę nie być zła
i myślę sobie, jak pięknie
żyją ci co depczą
jak rosną w siłę
i myślę sobie, że następnym razem
to ja powinnam po kimś przejść
takim przejściem w dużych butach
czuję w ustach smak spermy
którą ktoś mnie spryskał
bez żadnego uczucia
prócz uczucia fizycznego spełnienia
myślę, że podobnie czułaby się
prezerwatywa, gdyby mogła czuć.
I nie chcę krzyczeć, że nienawidzę
tej obojętności Mojego Świata
nie chcę krzyczeć: odwetu, zemsty!
Chcę wypełnić się miłością
do tego Mojego Świata
zresztą tylko ona mnie wypełnia
i żal
obrzydliwy żal
trudno
jest pewnie jakiś specyfik
który to ze mnie zmyje, prawda (?)
zacznę od umycia zębów.

Pożegnanie - powitanie



Napisałam dziś pożegnanie Wujcia. Pogrzeb w czwartek o 12:30.

Dziś mam dzień wyjątkowo nerwowy ... myślę, że to kwestia nowej pracy. Zostałam wszystkim w Agorze przedstawiona.
Dyrektor powiedział: Jesteście teraz trybami wielkiej machiny ...
A ja zawsze chciałam nie być trybem, być wolnym człowiekiem.
Może ta praca to nie koniec wolności! Bez skrajności panno S.

Zaczynasz tylko swoją medialną karierę handlowca ... to nie powód do nerwicy i trzęsawki. Oczywiście marzyłaś o książkach i podróżach –ale czy nie na tym właśnie polega dramatyczny paradoks życia, że marzymy o nieśmiertelności a umieramy i zostaje po nas kilka zapisanych kartek z zakupami ( literatura) a nawet jeśli zostaje książka ... zjadają ją myszy?

Podobno kiedyś język służył do porozumiewania się, dziś służy do komunikacji, a to pojęcia inne. Komunikacja jest nastawiona na przekazanie informacji i nie koniecznie na odebranie info zwrotnej. Świat więc zubożał – a ja będę handlowcem w wielkim koncernie. Może znajdę męża, urodzę dwoje dzieci i w końcu powieszę się w jakiejś piwnicy, bo tego nie wytrzymam? Well ...

Czego bym chciała? Chciałabym wypłakać się ze wszystkich sił i w czwartek będę miała okazję, a później się upić ...
Czego bym nie chciała? Nie chciałabym dać się wciągnąć przeciętności, która ostrzy sobie na mnie zębiszcze trupie. Precz MARO!
Zobaczymy ....

niedziela, lutego 20, 2005

Knajpa na Kazimierzu

Można siedzieć ... i myśleć o
o tym, że w tym miejscu
kiedyś tam
siedziało się z kimś
bardzo ważnym
że kominek tak
samo jaskrawie płonął
ludzie pewnie byli inni
ale ciasta te same
wafle z czekoladą
i filiżanki
i te same kufle piwa
i popielniczki i żarówki
być może te same
i ta sama barmanka
z wielką dupą
i miłym uśmiechem
wielkim
i obrusy były te same
i krzesła
na Kazimierzu
i ta sama maszyna do szycia

można tak sobie siedzieć
z kimś nie tym samym
z kimś zupełnie innym
z kimś ważnym
jak na przykład ojciec
z kimś smutnym
jak na przykład ojciec
z kimś przyjacielskim
jak na przykład ojciec
i myśleć, że nie pamięta
się już pory roku ani
tematów rozmów .... z wtedy
ale pamięta się
samo miejsce
i że było tak bardzo miło
że aż znów by się chciało
do tego wrócić
bo kiedy nie ma tego
to coś
to coś
zupełnie nie gra
a przecież muzyka
jest ważna
i on

...wrocilam z Krakowa

...spotkalam mojego tate ... jest smutny, brak mu Wujcia. Moj ojciec wypracowal w sobie bardzo dobra ceche : swoista indyferencje - dzieki temu niewiele jest w stanie go dotknac.
...Grota podobala sie Marcinowi ... ja musze ja dopiero tak naprawde przeczytac, ale nie pisalam jej dla siebie ... po prostu ja pisalam. Bo naprawde nie sadze zebysmy pisali dla siebie. Piszemy dla pisania.
...Marcin jedzie we wtorek do Paryza, zostaje sama. Pewnie wydarzy sie cos fajnego. Gadam z Johnem z Bostonu i jetsem nim zachwycona.
Fajnie, kiedy zachwycaja ludzie. Ale nie wszyscy mnie zachwycaja, wiekszosc mnie jednak straszliwie nudzi. Sa brzydcy i marudni. Trudno. Czuje sie pieknie w tej wisnie jeszcze 20-stej, tej zimy pelnej sniegu. I mam pomysl na wiersz. Sidzialam na Kazimierzu, w pieknej knajpie i cos mi sie przypomnialo ...................

piątek, lutego 18, 2005

Skonczylam "GROTE"

Napisalam i wyslalam 2 osobom, a teraz ... teraz sie boje, bo moze Grota jest do niczego. Zreszta, nawet jak jest, to to nie powod by sie bac ...
Taki to sobie zrobilam prezent urodzinowy. Dobre Groty strzezcie swoich tajemnic ... albo dzielcie sie nimi ... i niech sie dzieje ... dobrze
Wujcio Tadzio/Grudzieñ 2004 Posted by Hello

SHAMAN'S BLUES

THERE WILL NEVER BE ANOTHER ONE
LIKE YOU
THERE WILL NEVER BE ANOTHER ONE
WHO CAN
DO THE THINGS YOU DO (...)

IT'S GONE
I CRY
OUT LONG

THERE WILL NEVER BE ANOTHER ONE
LIKE YOU
THERE WILL NEVER BE ANOTHER ONE
WHO CAN
DO THE THINGS YOU DO (...)

-DOORS, SHAMAN'S BLUES-

wtorek, lutego 15, 2005

Bardzo poranne czytanie Dylana Thomasa


Zapytacie, KTO zapewnił mi bardzo pranne czytanie Dylana Thomasa ( o 4 : 35) !!! – otóż Tuni, który zamarzył o spacerze o tej właśnie porze i zaparł się, jak prawdziwe zwierzę.
Wylazłam na śniegi w piżamie i kurtce i tak sobie o bardzo poranku spacerowałam i Tuni też spacerował, tylko, że on miał z tego spaceru o wiele więcej radości.
A jak wróciłam do domku, zrobiłam sobie kawę .. i otworzyłam Literaturę na Świecie z 1973 ...
A tam: “Dylan Thomas w Ameryce”:

“i wszystkie twoje słowa i czyny
każde kłamstwo i prawda
umierają w miłości która nie osądza”
(Tej Strony prawdy)

Tekst mnie poraził i sam Dylan, opisany przez poetę J.M. Brinnin’a.
Po raz pierwszy swoje nogi na amerykańskiej ziemi Dylan Thomas postawił w 1950 roku – 21 lutego. Na 26 lat przed moim narodzeniem, 26 lat i kilka dni ...
I odnalazł się ... w zadymionych knajpach Trzeciej Alei. Podobno w 1935 roku portretował go Augustus John i na tym portrecie Dylan wyglądał, jak anioł ... 15 lat zmieniło go nie do poznania – wielki brzuch, połamane, brązowe od tytoniu zęby. Pozostał mu donośny i wspaniały głos, który nadawał inny wymiar czytanej przez niego na wieczorach poezji. Podobno, gdy czytał wiersze innych poetów, treść traciła znaczenie, a liczyła się tylko genialna barwa jego głosu. Dylan Thomas.

J.M. Brinnin napisał o nim słowa, które MUSZĘ zacytować, może dlatego, że tak dobrze je rozumiem:

“Żaden poeta nie może żyć całkowicie w swej poezji lub poprzez nią, ale widoczna już rozbieżność w życiu Dylana, rozbieżność miedzy dyscyplinami sztuki i pocieszeniem alkoholem, barową gadatliwością z nieznajomymi, niekończącą się pogonią za bezwartościowymi wrażeniami oburzały mnie i niepokoiły. Wiedziałem, że ponad wszystko pragnę zająć się nim, wbrew sobie narzucić mu swoje pojecie zdrowego rozsądku; bronić go przed nim samym. Wiedziałem również dobrze, że chcę się go pozbyć, nie brać udziału w jego samobójczych cierpieniach i że nie chcę przewidywać jego przyszłych upadków, których nie da się uniknąć. Nie mogłem się zdecydować. Ta słabość, ta niezdolność odrzucenia lub akceptacji, odejścia lub pozostania, zakłócały obraz, na którym miałem oglądać zjawisko: Dylana Thomasa”.

To właśnie dzięki zaproszeniu J. M. Brinnina, Dylan Thomas pojawił się w Ameryce po raz pierwszy. I Brinnin postanowił zaopiekować się zagubionym angielskim poetą, który był chaosem, a którego poezja była czysta, jasna i subtelna.
Zacytuję mój ulubiony wiersz Dylana Thomasa – alkoholika ... człowieka wymiotującego krwią ... człowieka “upadłego” ...po prostu geniusza XX i nie tylko wieku. W jakimś sensie oświeconego, który nie wiedział, co z owym oświeceniem zrobić ....

Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy,
Starość u kresu dnia niech płonie, krwawi;
Buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy.
Mędrcy, choć wiedzą, że ciemność w nich wkroczy -
Bo nie rozszczepią słowami błyskawic -
Nie wchodzą cicho do tej dobrej nocy.
Cnotliwi, płacząc kiedy ich otoczy
Wspomnienie czynów w kruchym wieńcu sławy,
Niech się buntują, gdy światło się mroczy.
Szaleni słońce chwytający w locie,
Wasz śpiew radosny by mu trenem łzawym;
Nie wchodźcie cicho do tej dobrej nocy.
Posępnym, którym śmierć oślepia oczy,
Niech wzrok się w blasku jak meteor pławi;
Niech się buntują, gdy światło się mroczy.
Błogosławieństwem i klątwą niech broczy
Łza twoja, ojcze w niebie niełaskawym.
Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy.
Buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy

poniedziałek, lutego 14, 2005

Czekoladki, skarpetki i pyszna salatka

Dzisiejszy wieczor spedzilam u Moich Przyjaciol! Raczylismy sie salatka i faszerowanymi jajkami i rozmowa! I bylo bardzo , bardzo milo. To byl po prostu wieczor z tych bardzo pieknych :))) I jestem za to wdzieczna :)

Flower Child ... comes out of the woman alway!!!

Po 12:00 wyszłam z domu ... dokładnie o 13:00 miałam pojawić się na rozmowie kwalifikacyjnej w Radiu Złote Przeboje ... i o 12:35 złapałam gumę pod Chocianowicami ... yyyyy
Coś zaczęło ściągać auto na prawo, coraz bardziej i bardziej i wtedy domyśliłam się, że to dziurawa opona .... „Ok., jak teraz się zatrzymam na poboczu, to przez następna godzinę będę się babrać z tym kołem i nie zdążę na 13:00".I na flaku podjechałam na cygańską stację ...
-Panowie, dramat ! – zaczęłam histerycznie – Panowie pomogą zmienić oponę, jeszcze nigdy tego nie robiłam .... –
I Panowie ( 2-ch panów) pomogło, 12:50 opona była na miejscu i na szczęście nie musiałam za to płacić, bo portfel zieje pustką. To znaczy, odchłań wieje zeń.
A na rozmowie ( na którą zdążyłam) spotkałam mojego pierwszego poważnego chłopaka ze studiów Arkadiusza J. Odwróciłam się, żeby mnie nie zobaczył i dowiedziałam się, że dzięki temu, że pracuje teraz w multibanku - a biedaczysko był kiedyś podróżnikiem i pisarzem, a nawet poetą ...).
Na rozmowie przywitał mnie pan dyrektor generalny Artur J. , pani z Warszawy ( też dyrektor) i pan z łodzi ( kierownik czegoś tam ).
I zaczęli wypytywać o doświadczenia z Kuwejtu i Kosowa. A ja im opowiadałam, że jestem pro islamska i takie tam. Rozmowa trwała ( przy kawce) jakieś 40 minut i byłam sama sobą zachwycona i oni chyba też mnie polubili, bo wyczuwałam życzliwość. A w którymś momencie pan dyrektor generalny powiedział:
-Ja obawiam się , bo Pani zainteresowania, to wszystko ... to takie dzieci kwiaty ...-Pomyślałam, że trafił w samo sedno.
-Nie, nie, nie ... z tego się wyrasta, już przeżyłam na Alasce swój hippisowski okres ... dawno temu – A na to pani dyrektor z Warszawy.
-No ja nie wiem, czy się wyrasta ... – i uśmiechnęła się i ja też się uśmiechnęłam.
-Bo mnie się wydaje, że może pani jest do tej pracy za delikatna? – powiedział dyrektor generalny.
-Absolutnie, we mnie jest tak mało delikatności, wszyscy postrzegają mnie, jako osobę raczej silną ... – oznajmiłam.
-Ja dostrzegłem tą drugą, wrażliwą stronę – powiedział.
I tak wyglądała rozmowa, do piątku mają dać odpowiedź. Jestem dobrej myśli, ale to dlatego, że ja w ogóle jestem ostatnio dobrej myśli.

niedziela, lutego 13, 2005

Krolowa Szcurow i dzien zdjeciowy

Tak, zrobilam dzis wypad na pola i foty przy okazji, a moze raczej przy okazji spacer a foty jako prioryt.
Czytam "11 minut" i az tak sie nie zwchwycam. I "Wielkim Gatsyb" tez nie ... I pisze swoja wlasna "novel".A tam 3 glowne bohaterki, z ktorych jedna milczy, druga gada a trzeciej wcale nie ma, tzn. nie pojawia sie.
(Wlasnie przyszedl sasiad Rob)
Przychodzi tez sasiadka Ela i Renia i Slawek i Maciek Berdysza - i cala sala tanczy z nami.
A w piatkowym ekspresie ilustrowanym bylam ja : jako szczurzy pomiot - rozkladalam bezradnie rece: Nie mam juz sily walczyc z gryzoniami!!!
Ekspres Ilustrowany jest dokladnie jak Pabianewsy.
haiku z wczoraj: "Kiedy golil maske, szczur mu zrobil laske" (wyslany do Kaczora). Kaczor zwinal sie ze smiechu, a ja zwinelam sie dzisiaj, bo Kaczy rysuje komiks ( jest znakomitym rysownikiem), w ktorym to usmiercamy wszystkich naszych gosci!
Gosci serdecznie zapraszamy!!!! YYYYYYYYYY
"Look into my eyes and you'll see I'am the only one ... you captured my love, stolen my heart, changed my life ... Every time you make a move you destroy my mind and the way you kiss ...(...)You take my breath away ... So please don't go, dont leave me here all by myself, I get ever lonely from time to time, I will find you ..." /Queen (of Rats):"You take my breath away" Posted by Hello
"Zabierz mnie na spacer!"- Tuni dostal gledzacej geby i w rezultacie poszlismy na pola! Posted by Hello
Waitin' for the sun ... Posted by Hello