Słuchając ścieżki dźwiękowej z filmu Himalaya

Nigdy nie oglądałam tego filmu, ale muzyka do niego, wyśpiewana medytacja ( tak piękna, że to zostaje  już w tobie na zawsze) twarzyszy mi od bardzo dawna, pewnie od tak dawna, od jak dawna piszę tego bloga ...... Jestem wyjątkowo  już starą wiedźmą.
Wiedźmowatość ta ujawnia się w mądrzeniu, w stopniowym mądrzeniu (nie mylić z wymądrzaniem), w pracy nad dumą i w pokorze, która jest pracą nad dumą właśnie.

Jest teraz CZAS MOROWY - od tygodnia dzieci w Polsce nie chodzą do szkoły, bo koronawirus ( cov-19).
Nie pracują markety (!) i nie latają samoloty (!) - jak napisał ktoś bardzo celnie - ogromny kryzys klimatyczny (katastrofa klimatyczna) nie zmusiła ludzi do tego, by przestali latać i emitowac CO2, ale już strach o życie i zdrowie bezpośredni ( jak cov-19) - zmusił.
Globalne ocieplenie wydawało się takie nierealne .... że aż nie można było traktować go poważnie. Ja traktowałam, ale wielcy tego świata czyli korpo mordercy już nie.

Siedzimy od tygodnia w domach, Włosi wymierają w potwornym, zastraszającym tempie .... a w Wenecji kaczki wróciły do fontann, a delfiny na brzegi mórz .... Przez lata ich tam nie bylo, bo wielkie wycieczkowe statki przeganiały i niszczyły wszelkie życie.
Ile musielibyśmy nie wychodzić ze swoich kryjówek, żeby Ziemia znow zaczęła oddychać?

Nie działają fabryki w Chinach, które w czasach bez zarazy emitują i emitują i emitują do atmosefery CO2.
Nie latają samoloty. Granice UE są zamknięte, podobnie jak granice samej Polski.
Mój samochód od miesiąca stoi zepsuty, zepsuł się zanim zaraza zaatakowała.

Robię po 12000 tysięcy kroków dziennie. Pół dnia spędzam w lesie i na polach spacerujac z psami i z Adą, która też jest jeszcze w jakimś sensie 11-letnim szczeniakiem.

Nie odwiedzamy się. Nikt nie odwiedza mnie i ja nie odwiedzam nikogo. Nie tęsknie za tym. Jeszcze.

Świat zwolnił.
To się nie miało stać. To znaczy marzyli o tym ludzie świadomi zagrożeń i klęski klimatycznej, ale w sumie było wiadomo, że to się nie stanie. Że nie przestaniemy chcieć więcej, chyba że naszą cywilizacją zawładnie ktoś, kto powie nam STOP.
I pojawił się COV-19.
To nasz barbarzyńca.
Nasz morderca i nasz wybawiciel.
W jakim zostawi nas stanie?
Niewiadomo.
Jutro, które zasze było wielką niewiadomą dla filozofów stało się w jednej chwili wielką niewiadomą dla każdego. 
Heideggerowski Prześwit .... Objawienie i zerwanie zasłony.
Kim jestem siedząc w domu, bez całej tej otoczki pracy, ludzi, ciuchów i innych dóbr.

Ja jestem kobietą z lasu.

Na dzień przed twoim wyjazdem

W prezencie

z innego kraju przywieź mi

z powrotem siebie

takiego jak sobie wymarzyłam

głodnego przygody

głodnego mnie

głodnego świata

W prezencie

z innego kraju

nie chcę sera

nie chcę obojętności

nie chcę kubków po celtycku

ani lalek na szczęście

w zielonych spódnicach

i z żółtymi włosami

W prezencie

z innego kraju

przywieź mi siebie

albo

nie wracaj

12:43

8 stycznia 2020 Łódź

The day before you depart

As a gift
from another country
bring me back yourself
just as I dreamed
hungry adventure
hungry for me
hungry for the world

As a gift
from another country 
I don't want cheese
I don't want indifference
I don't want Celtic mugs
nor dolls for luck
in green skirts
and with yellow hair

As a gift
from another country
bring me yourself
or
do not come back

Pożegnanie i Powitanie czyli ostatni dzień roku

Na każdego Sylwestra przygotowuję playlistę,

Muzyka na sylwestra ma być skoczna i radosna, ja jednak nigdy nie przestrzegam tej zasady – przygotowuję listę z dużym uwzględnieniem mojego nastroju, z uważnością na nutę wewnętrzną, nie na mody. 

W tym roku, żegnając stary rok, jestem w nastroju białorusko -ukraińsko-leśnym.

Białoruskim, bo dopiero wróciłam z Puszczy, którą dzielimy z Białorusią. Moja rodzina ma też białoruską historię, stryj Piotr Siergijewicz artysta malarz w szkole Ruszczyca w Wilnie, oddał swoje serce Białorusi i za Białorusina się uważał. 

Przy organizowaniu jego wystawy, powstał nawet na tej płaszczyźnie konflikt, bo moja ciocia Marysia twierdziła, że Piotr Siergijewicz był Polakiem.

Siergijewicz to nazwisko panieńskie mojej ukochanej babci Wandy z Siergijewiczów, później Dowgird. Dowgird to nazwisko litewskie. Cały czas jesteśmy więc na pięknym wschodzie. 

Kocham Wschód.

Na Wschodzie jest dużo prawdy i serdeczności, nawet na Podlasiu, jest jej więcej. 

Nie będę pisać jednak o tym, bo żegnam 2019. 

To był podarowany rok, bo choć o tym nie pamiętamy, każdy rok jest podarowany. Każdy dzień, każda sekunda, każde przebudzenie. Każda wspólna radość, a nawet każda wspólna awantura.

I za to jestem wdzięczna. W Nowym 2020 życzę sobie i Wam moi Bracia i moje Siostry ukochane –

wiary w siebie, zdrowia dla Was i Waszych bliskich i żebyście w lesie dostrzegali nie tylko drzewa, ale i duchy tych drzew.

Przede wszystkim jednak życzę Wam i sobie, żeby Los był dla Was łaskawy, by zręcznie ważył Wasze losy. Z Miłością.

Życzę Wam - nie spełnienia marzeń, ale żebyście chcieli mniej.

Żeby mniej Wam wystarczało. Bo wyjść do lasu trzymając się z ręce, z córką, mężem, żoną, przyjaciółką, ze smyczą i psem - to jest bardzo dużo.

Wystarczy obiad przy stole z kimś, kto jest dla nas światem.

Tego Wam życzę w 2020 i zawsze.

„Christmasowym sweter ....”

„Co możesz zrobić ze swoimi dziećmi - zjedz z nimi obiad!” Czy my naprawdę zapomnieliśmy o podstawowych rzeczach? 

Czy artykuły na fejsie maja nam o tym przypominać? 

Widać tak, tylko że jak już się o czymś zapomni, to trudno to sobie ponownie przypomnieć. Jak się przestanie być dzieckiem, to nie można na powrót znów nim się stać. Niewinności nie da się odzyskać i ludzkości niczego już nie da się przypomnieć. 

Czy nasza babka nie wiedziała że obiad je się razem? To była oczywista oczywistość. 

Na drogę regresu cywilizacyjnego, który pewnie jako jedyny mógłby ocalić nasza planetę, wprowadzić mógłby nas najazd barbarzyńców, którzy żyją dużo prościej niż my: nie używają tyle sprzętów, tylu samochodów, benzyny, elektryczności i wody. Może więc okazać się, że nasz największy strach przed dominacja innej nad nami kultury, mógłby przynieść nam ocalenie.

Bo ludzie się już nie cofną, nie zamkną manufaktur i centrów handlowych. Nie zrezygnują z samochodów i eksploatacji.

Nie zrezygnują z niczego,  co posiadają.

Są domy, w których świadomi, inteligentni rodzice 21 wieku nie wiedza, co to recykling.

Są kraje, w których ludzie żyją w totalnej nieprawdzie. 

To będzie dygresja- ze wspólnym jedzeniem nie mająca wiele wspólnego: sytuacja, która użądliła moje oko. Wyobraź sobie że twojej koleżance przydarzyło się coś bardzo złego ... zmarł jej partner. Minęło kilka dni. Ona w rozpaczy i przychodzi czas świat i nagle widzisz ją uśmiechniętą w christmasowym sweterku. Ok. Rozumiem że trzeba iść do przodu ale w tydzień po? 

Artykuły w gazetach uczą nas, że to my jesteśmy najważniejsi, że mamy najpierw zadbać o siebie, gloryfikują JA. Ja tymczasem jest iluzją, która najbardziej nas niszczy.

Jesteśmy bowiem częścią cudownej całości, ogromnego wszechświata, każdego drzewa, gwiazdy i ziarenka piasku. Jako ta cześć wszystkiego, jesteśmy wszystkim. W oddzieleniu - niczym.

Zapominalskim niczym. Świątecznym, żałobnym „ christmasowym” swetrem z sieci, w którą z potrzeby posiadania daliśmy się złapać.

Chcę do lasu. Do prawdy. Chce przytulić się do Ziemi. Mojej pierwszej Matki.

Lament

tyle osób żyje w strasznej biedzie:
pani z blond włosami,
myślałam, że ma 50 lat
ma trzydzieści
powiedziałam jej: przecież jesteś młoda,
przecież jeszcze tyle przed tobą
przecież życie

ale dla niej życje jest smutkiem
najpierw ktoś ją w sobie rozkochał
potem ją zostawił
z dzieckiem w brzuchu
rodzina wywaliła ją z domu

i mieszkała nigdzie ze swoją córką

jej córka wygląda dużo poważniej
niż na swoje 11 lat
a jak ma wyglądać
musi sobie radzić

w izbie bez ciepłej wody
w izbie w której wszystko jest stare
i tylko pies się cieszy

Łatka - znajda na krótkich nogach

Łatka pozwala się pogłaskać
i chociaż jest nieufna
to ufa bardziej niż jej pani

los nie zawsze sprawiedliwy
nie jak oliwa

tym wszystkim ludziom
tak łatwo jest pomóc
trzeba ich tylko zobaczyć
i przestać być
takim jebanym, samolubnym
skurwysynem

Wiersz z 5:00 nad ranem

Zbudujmy z klocków konia
po raz ostatni, na pożegnanie
Dzieciństwa

Klocki są niebiesko żółte
i czerwone

Kupiłam je dla ciebie
w małym sklepie,
wydawało się, że nie tak dawno temu,
a to już będzie z pięć lat

Jak się ma lat trzydzieści kilka,
pięć lat to tylko chwila
Jak się ma sześć
sprawa wygląda inaczej

Czas, cały czas się zmienia
i cały czas  n a s  zmienia

Na poczatku zmienia nas szybciej
później wolniej, a kończąc nas
znów szybciej

Zbudujmy więc tego konia
z klocków Dzisiaj,
bo jutro spakujemy je do worka
i oddamy innej
j e s z c z e  małej dziewczynce

22 Listopada 2019 (05:40)

Zgoda buduje, niezgoda .... sami wiecie

Dziś ( piszę to na świeżo) odzyskałam Moją Przyjaciółkę, właściwie chciałam napisać: Siostrę. Bo nie wiem, czy wiecie mam w realu dwie siostry. Prezent od ojca. Tylko,  że co z tego. Najmłodszą widziałam 12 lat temu, kiedy byłam jeszcze w ciąży, średnią zaraz po urodzeniu Ady - 11 lat temu.
Jest więc więź krwi (zawsze uważałam, że te więzi są bardzo mocne). Tak więc mam te Siostry krwi (pół-krwi) i NIC.
Z jedną dzieli mnie  ocean, z drugą 300 km. Dzielą nas też wszystkie  lata, których nie spędzałyśmy razem, wszystkie sekrety których sobie nie powiedziałyśmy, bo nie żyłyśmy pod jednym dachem.
Dzielą nas już eony czasu.

Dziś odzyskałam Siostrę, która z krwią i nie ma nic wspólnego, oprócz tego że obydwie co miesiąc krwawimy.
Dziś odzyskałam Moją Martynę.
Po trzech latach milczenia, spotkałam ją w kawiarni, w której wcale mnie miało nie być.
Przeznaczenie znalazło drogę.
Cieszę się i czuję ulgę.
Czuję radość, że znów będziemy się sobą dzielić.
Że będziemy się razem starzeć i wspierać i już nigdy suę tak głupio na siebie nie obrazimy.
Bo jesteśmy lepsze i mądrzejsze.
* Mam też Brata. Poznałam go dopiero kilka lat temu.
I choć też tego naszego "razem" było w życiu niewiele, to kocham go, bo jest dobry.

*To był jasny i spokojny dzień z M.
Fajnie, że dziś do mnie wpadłaś, Martyna. Kocham Cię.

Chce mi się!

Chce mi się! ( nie rozpatrujcie tytułu w kategoriach seksualnych).

Dzięki osobom, które spotykam na swojej drodze, chce mi się działać, robić coś, po prostu mi się chce.
W codzienności czai się stagnacja. To pułapka. Niby wszystko ok, niby wszyscy zdrowi, a jednak czujesz BRAK. Brak konkretnego działania, brak motywacji i w końcu brak INSPIRACJI.

I nawet jak już przychodzi czas na wolontariat, to sobie myślisz: "nie chce mi się", "gdzieś głęboko nie chce mi się".  A wtedy spotykasz LUDZI, którym się chce i już wiesz, że bez działania nie ma pełni życia. Nie ma radości. Nie ma w końcu ... szczęścia.

Aktywni, piękni Ludzie motywują, jak najlepszy sen. Są jak marzenie, które się spełnia.

Takich ludzi spotkałam w ostatni weekend w Krakowie. Ludzie z całej Polski, którym się chce wstać z już przysłowiowej kanapy. Za to spotkanie jestem wdzięczna.

Wróciłam zapalona do działania. I teraz zadanie przede mną : zapalić do działania Innych.
Jak powiedziała Paulina F. - Z małej iskry, zrobić porządny ogień!

Zrobię to dla Pauliny, dla obu Natalii, dla Kasi i dla Joanny i dla mojej Karoliny B, dla Małgosi, Weroniki i dla Innych.

Podpalimy to miasto radością pomagania! To będzie jednak ogień, który nic nie zniszczy, zaraźliwy ogień aktywnego działania!
Łódź jest Rebelią!

Piękny gatunek

Piękny gatunek

Wycinamy drzewa i

ustawiamy plastikowe baseny

Wszystko pakujemy w reklamówki

a tego  w s z y s t k i e g o   jest dużo

Coraz więcej

Czy to zemsta za to, że nas

po śmierci wkładają do

plastikowego wora?

Kto wie

Nie tylko wycinamy drzewa

i wszystko pakujemy w plastik

Staramy się też żyć

w rytmie praca dom

bez szczęścia

bez refleksji

Liczymy się tylko my

nikt inny już nie

ani nic innego

W końcu

w barze z szybkim jedzeniem

albo restauracji

zjadamy siebie nawzajem

1.07.2019 13:56